Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8683 K.2025/1018

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın tekerrüre esas alınan ilâmında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanması karşısında; ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında şartları oluştuğu hâlde ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından; 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulaması sırasında, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanacağının belirtilmemesi, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı olduğundan ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. maddesi uygulamasına esas alınan ilâmında birden fazla mahkûmiyet hükmünün bulunduğu anlaşılmakla, en ağırının infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı kabul edildiğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.