Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8695 K.2024/20879

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, yoklukta verilen kararın temyiz süresinin tebliğ tarihinden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğundan 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa yüklenen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle de 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığın savunmasının müdafi huzurunda alınması ve yine müdafiin hazır olduğu duruşmada karar verilmesi gerekmesine rağmen müdafiinin yokluğunda ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17.03.2022 tarihli ve 2021/8726 E., 2022/3734 K. sayılı bozma kararının sanık aleyhine olduğu nazara alınarak, sanığa bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan ve bozma kararına karşı savunmaları alınmadan hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,