Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8769 K.2024/22043

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Sanık hakkında yerel mahkemece tekerrüre esas alınan Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2013 tarihli ve 2012/35 Esas, 2013/647 Karar sayılı kararının 15.06.2017 tarihli ek karar ile uzlaşma nedeni ile düşürülmesine karar verilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, 2- Önceki hükmün sanık tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükümden tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan bölümün tümüyle çıkartılmasına ve yargılama giderine ilişkin kısım çıkartılarak yerine "Bozma kararı öncesi ilk kararda belirtilen yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline,