Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9030 K.2023/10262

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Şikâyetçi İçişleri Bakanlığı'nın sanık hakkında kamu görevlisine hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelemesinde:

Görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine hakaret suçlarından açılan davalarda, suçtan doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığının davaya katılma hakkı bulunmadığından, hükümleri temyize hak ve yetkisi bulunmayan şikâyetçi kurum vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2)Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine hakaret suçlarını birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlemesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre kararda bir isabetsizlik görülmediğinden hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3)Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik sanık ve suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığı vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Duruşmadan usûlüne uygun haberdar edilmeyen şikâyetçi İçişleri Bakanlığının gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikâyetçi kurumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikayetçi kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,