Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9257 K.2024/20344

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.03.2022 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen Mahkemenin 31.05.2016 tarihli kararında sanık hakkında sonuç ceza olarak hükmolunan erteli 10 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine kurulan 05.07.2022 tarihli kararda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 168/1, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının, 10 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,