Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9567 K.2024/14728

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma sonrasında yapılan yargılamanın 15.09.2022 tarihli son celsesinde sanık ve şikâyetçinin birbirini doğrulayan beyanlarında, şikâyetçinin zararının temyiz aşamasında tazmin suretiyle giderildiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında tayin olunan cezadan 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,