Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9596 K.2024/18100

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından lehe temyiz edilen 28.03.2016 tarihli ilk kararda, hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a, 143, 35, 31/2, 62 ve 51. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın erteli 3 ay 22 gün hapis cezası olduğu,

bozma ilâmı sonrasında yapılan kovuşturmada yeni hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan tüm maddeler uygulandıktan sonra sonuç ceza belirlenip, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek 3 ay 22 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, önceki hükmün yalnızca suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinden bahisle, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 143, 35,

31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmedildikten sonra kazanılmış hakkın gözetildiği belirtilerek suça sürüklenen çocuğun 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın 2.240,00 TL adlî para cezasına çevrilmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.