Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9794 K.2024/17879

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’da olağanüstü bir yasa yolu olarak düzenlenmiş bulunan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine, itirazın kabulü durumunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.11.2011 tarihli ve 2011/4-203 Esas, 2011/238 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere mahkemece verilen ilk hükmün kesinleştiği 17.09.2013 tarihi ile itirazın kabul edildiği 08.06.2022 tarihi arasında geçen süre dava zamanaşımının hesaplanmasında göz önünde bulundurulamayacağından, zamanaşımının dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, gündüz vakti şikâyetçinin cadde üzerinde kilitlenmeden park edilmiş hâlde olan motosikleti çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2-Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında 5231 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,