Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9839 K.2024/5448

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında Mahkemenin 13.01.2015 tarihli ve 1044-36 sayılı ilâmıyla, hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu, hükümlünün temyiz isteminin, Yerel Mahkemenin 05.03.2015 tarihli ek kararıyla, yasal süresinde temyiz isteminde bulunulmaması nedeniyle süreden reddine karar verildiği,

ek kararın hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 08.07.2015 tarihli ve 2015/13044 Esas, 2015/12918 Karar sayılı ilâmıyla, hükümlü ...'un kararı yasal süreden sonra temyiz ettiği belirlenerek temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar verildiği ve aynı ilâmda diğer sanık...hakkında hırsızlık suçu yönünden verilen bozma kararının, kararı süresinde temyiz etmeyen hükümlü ...'ya da SİRAYETİNE karar verildiği, bozmadan sonra Mahkemenin 02.05.2016 tarihli ve 2016/383 Esas, 2016/416 Karar sayılı ilâmıyla, hükümlü ... hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu,

hükmün, hükümlü ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, ilk bozma kararının, aynı suçu işleyen ve ilk kararı temyiz etmeyen hükümlü ...'a sirayet ettirilmesinin, hükümlüye bozmadan sonra verilen 02.05.2016 tarihli kararı temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlünün bu hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 22.12.2021 tarihli ve 2021/4408 Esas, 2021/20095 Karar sayılı ilâmıyla, 02.05.2016 tarihli hüküm temyizen incelenerek eksik soruşturma ve kovuşturma evraklarıyla karar verildiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlünün hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından,