Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9907 K.2023/4866

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: UYAP sisteminden yapılan araştırmada ihbara ve hükmün açıklanmasına konu Antalya 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2022 tarihli 2021/203 Esas ve 2022/140 Karar sayılı ek kararında gerekçeli kararın sanığın en son bildirdiği adresten farklı adrese tebliğ olması nedeniyle sanığın 14.07.2022 tarihli dilekçesinin istinaf talebi olarak değerlendirilerek dosyanın istinaf incelemesi için ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesine gönderilmesine ve infazının durdurulmasına karar

verildiğinin anlaşılması karşısında öncelikle Antalya 35. Asliye Ceza Mahkemesinin ek kararı doğrultusunda istinaf merciince verilen kararın incelenerek ihbara konu ilamın kesinleşip kesinleşmediğinin tespit edilmesi gerekmesi halinde sanığın denetim süresinde işlediği başkaca kasıtlı suçtan mahkum olup olmadığı ve mahkum olduğu suçlara ilişkin cezaların kesinleşip kesinleşmediği tespit edilerek sonucuna göre açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.