KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2024/10925 E., 2025/2169 K.
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2025
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2019/1971 E., 2020/163 K
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
- Hükümler
- İlk derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hükümler kurulması
- Temyiz edenler
- Sanıklar
- Tebliğname görüşü
- Bozma I.Sanık ...'nın Temyiz Talebine Yönelik İncelemede Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yüzüne karşı verilen karara karşı, 5271 sayılı
Karar Detayı
442 kelime·2 dk okuma
Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı,
Dairemizin 23.01.2024 tarihli kararı üzerine sanığa 11.06.2024 tarihinde "7 günlük süre içerisinde temyiz gerekçelerini bildiren ek temyiz dilekçesi sunmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceği" şeklinde ihtar yapılmış olmasına rağmen sanığın yine temyiz gerekçelerini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE, II.Sanık ...'ın Temyiz Talebine Yönelik İncelemede: İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,
sanığa 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi ihtar edilinceye kadar öne sürmüş olduğu temyiz gerekçelerinin de süresinde olduklarının kabulü gerektiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.
Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin takdiri indirime, akıl hastalığı bulunduğuna, etkin pişmanlığa ve zorunlu müdafi atanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.
5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,