Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/10992 K.2024/18884

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-Sanıkların olay günü kalmış oldukları ceza infaz kurumundaki odalarında bulunan yataklarını yaktıkları, sanık ... vasisinin 18.01.2023 tarihinde zararı karşıladığına ilişkin dekont sunduğu, diğer sanık ...'ın da etkin pişmanlığa açıkça karşı duruş sergilemediği anlaşıldığından sanıklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık ...'ın adli sicil kaydına göre, Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2010 tarihli ve 2010/213 E., 2010/350 K. sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş 3 yıl 6 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Ankara Batı 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.11.2012 tarihli ve 2011/621 E., 2012/555 K. sayılı suçtan mahkûmiyet kararı bulunan ilâmın tekerrüre esas alınması,