Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11194 K.2025/4907

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak. Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 12.04.2017 tarihli ve 2015/16080 Esas, 2017/3988 Karar sayılı ilamıyla, hüküm tarihinden sonra 5271 sayılı Kanun'un 253/1-b maddesine eklenen alt bendler arasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141.

Maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaştırma kapsamına alınması sebebiyle uzlaştırma işlemleri uygulandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği belirtilerek bozma kararı verilmesi, tarafların 28.11.2018 tarihinde uzlaşması ve uzlaştırma konusu edim takside bağlandığından, 5271 sayılı Kanun'un 254. maddesine göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi karşısında, sanığın uzlaştırma konusu edimi yerine getirip getirmediği, mahallinden araştırılarak,