Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11920 K.2024/16508

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I.Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan incelemesinde.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, uyulan bozmaya, Hâkimler Kurulunun kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II.Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan incelemesinde: Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Mahkemenin 25.11.2020 tarihli kararıyla sanık hakkında kazanılmış hakkı nedeniyle 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararı sadece sanık müdafiinin temyiz ettiği ve aleyhe temyiz bulunmadığının anlaşılması karşısında, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın 6 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,