Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11952 K.2025/2881

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın 01.07.2021 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması karşısında, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu anlaşılmakla mahkemenin 15.09.2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İnceleme konusu kararın sanığın yokluğunda verildiği, cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi” ve 5271 sayılı Kanun'un 35/son maddesi uyarınca kendisine okunup anlatılmadan tebliğ edilmesinden dolayı tebligatın usûlsüz olduğu ancak sanığın 02.06.2021 tarihli dilekçesiyle bu dosyanın esas ve karar numarasını yazarak hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasını talep etmesi nedeniyle karardan 02.06.2021 tarihi itibarıyla haberdar olmasına rağmen karara karşı,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 01.07.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, sanık müdafiinin ise 06.11.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu,