Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/12789 K.2024/19346

Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin kararın eksik inceleme ile verildiğine, sanığın suçu işlemediğine, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanığın suçu işlemediğine, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına, lehe hükümlerin kanuni olmayan gerekçelerle uygulanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

I. GEREKÇE 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2022 tarihli ve 2020/82 Esas, 2022/853 Karar sayılı dosyasında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 24.01.2023 tarihli ve 2023/328 Esas,

2023/204 Karar sayılı kararı ile sanık ...'ın savunmasının müdafisiz alındığı ve kabule göre de 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e ve 289/1. maddeleri uyarınca hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararlarının içerik itibarıyla aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 24.01.2023 tarihli ve 2023/328 Esas, 2023/204 Karar sayılı bozma kararı ile bu karar üzerine verilen İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2023 tarihli ve 2023/111 Esas, 2023/907 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.