Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/12811 K.2024/20224

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında,

önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekirken, katılanın yokluğunda verilen kararın, bilinen son adresinden farklı bir adreste tebliğ edilmesi nedeniyle yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu anlaşıldığından.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 22.04.2024 tarihli kararının usulüne uygun olarak katılana ( öncelikle bilinen en son adresine tebliğ yapılması, bu adresinde tebligat yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile buna ilişkin belge ve sunulması halinde temyiz dilekçesi de eklendikten sonra bu konuda ek Tebliğname düzenlenmesi, 2. Sanığın 07.05.2024 ve 13.05.2024 tarihli dilekçeleri ile; hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün yanısıra iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümleri de temyiz ettiği;