Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13497 K.2024/18019

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-Suç tarihi itibarıyla suçun alt sınırının 2 yıl hapis cezası olduğu, cezanın tayininde alt sınırdan ceza verildiği belirtilmesine rağmen temel cezanın 3 yıl üzerinden tayini ve bu miktar üzerinden indirim maddeleri uygulanarak sanığa fazla ceza tayini, 2-Eylemin teşebbüs aşamasında kalması sebebiyle teşebbüs hükümleri uygulanmasına rağmen, uygulama maddesinin kararda gösterilmemesi,