Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13517 K.2025/2530

I-Sanık ... yönünden kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede; İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2024 tarihli ve 2022/694 Esas, 2024/154 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.10.2014 tarihli ve 2014/77 Esas, 2014/399 Karar sayılı kararı ile kamu malına zarar verme suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, 5271 sayılı Kanun'un hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder." hükmü uyarınca, hükmün ancak açıklandıktan sonra hukuki sonuç doğuracağı, somut olayda ise İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2016 tarihli ve 2016/296 Esas, 2016/714 Karar sayılı kararın hukuki sonuç doğurduğu ve infaz kabiliyetinin bulunduğu dikkate alındığında hükmün bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu,

sanığın istinafı üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 01.11.2017 tarihli ve 2017/13099 E., 2017/1699 K. sayılı kararıyla bozulmasına karar verilip, yeniden hüküm kurulmak üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderildiği, diğer sanıklar hakkında kurulan hükümler yönünden Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 16.02.2022 tarihli ve 2022/3824 Esas, 2022/12532 Karar sayılı kararı ile bozma kararı verilerek dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesi üzerine dosyaların birleştirilerek yeniden hüküm kurulmuşsa da;

sanık ... yönünden bozma üzerine ilk derece mahkemesince yargılama yapılarak verilmiş ve istinaf incelemesinden geçen temyize konu edilebilecek bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II.Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik katılan kurum vekili, sanık ... ve sanık ... müdafiinin, sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan kurum vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların adliyenin camına zarar vermesi şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesinde tanımlanan kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, sanıklar ... ve ... yönünden ilk hükmün verildiği 28.10.2014, sanık ... yönünden 22.04.2014 olan sorgu tarihi ile ikinci hükmün verildiği 26.02.2024 tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilmeden, sanıklar hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,