Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13518 K.2025/448

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından Tebliğnamedeki düşünceye katılınmamış, dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Ancak.

Dairemizin 07.06.2017 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 12.11.2013 tarihli kararda sanık hakkında, hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının ertelendiği, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu kararın, bozmadan sonra kurulan hükümlerde, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, tayin olunan hapis cezalarının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,