Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13958 K.2024/21344

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 10.06.2024 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, Mahkemenin 25.06.2024 tarihli, 2011/196 Esas, 2011/284 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede.

Karar tarihinde başka suçtan tutuklu olarak cezaevinde bulunan ve duruşmada hazır edilen sanığın yüzüne karşı hükmün tefhim edildiği, her ne kadar yasa yolu bildiriminde cezaevi aracılığıyla verilecek bir dilekçe veya tutulacak tutanak ile kanun yollarına başvurabileceği belirtilmemişse de, daha sonradan adli emanette kayıtlı eşyalarla ilgili verilen Mahkemenin 14.03.2014 tarihli ek kararının sanığa cezaevinde tebliği sırasında, 25.03.2014 tarihli Tebliğ Tebellüğ Belgesinde, cezaevi katibine müracaat ile düzenlettirilecek bir tutanakla yasa yoluna başvurulabileceğine dair yeterli bilgilendirmenin yapıldığı, ayrıca sanığın istemi üzerine,

04.07.2018 tarihinde gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiği, sanığın temyiz isteminde bulunmaması üzerine mahkemece kararın kesinleştirilerek 13.11.2012 tarihli müzekkere ile infaza gönderildiği, 5271 sayılı Kanun'un 41. maddesi uyarınca eski hâle getirme talebinin engelin ortadan kalkmasından itibaren 7 gün içinde sunulmasının gerektiği, cezaevinde hükümleri infaz etmekte olan sanığın çok sonra 10.06.2024 tarihinde temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu anlaşılmış ise de, en geç 25.03.2014 tarihi itibarıyla öğrendiği kararı,