Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/15207 K.2024/21948

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1.Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde bu suç yönünden uygulama alanı bulunmayan 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, 2.İlk hüküm yalnızca sank müdafii tarafından temyiz edilmiş olduğundan bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak mala zarar verme suçundan kurulan hüküm fıkrasından (2) numaralı "Suçun "Birden fazla kişi tarafından birlikte" işlendiği anlaşıldığından TCK'nun 119/1-c maddesi gereğince cezası bir kat artırılarak 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına," şeklindeki bendin çıkarılması ve (4) numaralı bentte "6 ay 20