Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2161 K.2024/10938

Birleşen dava dosyasında Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesinin 14.06.2016 tarihli ve 2015/580 Esas, 2016/345 Karar sayılı ilâmıyla suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan beraat karar verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği,

suça sürüklenen çocuk hakkında diğer suçlar olan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin Dairemizin 01.11.2021 tarihli kararı ile bozulmasından sonra Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2023 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan yeniden karar verilerek mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşıldığından, bozmadan sonra mükerrer olarak kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuken geçerliliğinin bulunmadığı belirlenmekle;

suça sürüklenen çocuk müdafiinin hukuken geçersiz ve infaz kabiliyeti bulunmayan karara yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, II. Suça Sürülenen Çocuk ... Hakkında Hırsızlık ve İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçlarından. Sanıklar ... ve ...

Hakkında Hırsızlık, İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Kamu Malına Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, 5271 sayılı Kanun'un 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi,

hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat ile sanıklar ... ve ...'ın atılı suçları kabul etmedikleri, diğer suça sürüklenen çocuk ...'ın ifadelerinde sanıkları suçlayıcı beyanları bulunmadığı, güvenlik kamera görüntülerinin teşhise elverişli olmadığına dair dosya içerisindeki bilirkişi raporları da göz önüne alınarak, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve kamu malına zarar verme suçları yönünden suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ve bunların nitelendirilmesinin belirtilmesi,

delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, genel ve soyut anlatım ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması, 2. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca;