Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2181 K.2024/7224

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan ve Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.03.2019 tarihli ve 2017/3417 Esas, 2019/3691 Karar sayılı kararıyla duruşmaya usûlüne uygun çağrılmayan İçişlen Bakanlığına gerekçeli kararın tebliğ edilmesinin sağlanması için, dosyanın mahalline iade edilmesinden sonra gerekçeli kararın suçtan zarar gören kuruma tebliği üzerine kurum vekilinin 26.04.2019 tarihli dilekçesiyle katılma talebinde bulunduğu gözetilmeden katılma talebi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmediğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören kurumun davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanıkların kolluk görevlilerinin araçlarına taş ve sopayla vurmak suretiyle araçların zarar görmesine sebebiyet vermeleri şeklinde iddia olunan eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 04.12.2013 tarihli sanık ...'in sorgu tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,