Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/254 K.2025/4379

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272/3-a maddesine göre istinaf yoluna başvurulamayacak olan kesin nitelikteki 1.000,00 TL adlî para cezası ile ilgili olarak Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin istinaf isteminin reddine dair kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tabi olduğu ve aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen.

“Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşıldığından, dava dosyasının aynı Kanun’un 268/3-e maddesi uyarınca, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, II. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesi 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesinde yer verilen "Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir." hükmü dikkate alınarak hırsızlık suçundan verilen bozma kararının temyizi kabil olmadığı anlaşıldığından,

temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi gereğince REDDİNE III. Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesi İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin zamanaşımı süresinin dolmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.06.2019 tarihli ve 2016/520 Esas, 2019/388 Karar sayılı dosyasında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli ve 2021/642 Esas, 2021/914 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma ile karar verildiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

bozma kararı üzerine İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2022 tarihli ve 2021/315 Esas, 2022/265 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak yine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 25.10.2023 tarihli ve 2022/1913 Esas, 2023/1816 Karar sayılı kararı ile yine eksik araştırma ile karar verildiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 28.04.2021 ve 25.10.2023 tarihli bozma kararlarının içerik itibarıyla aynı Kanunu’nun 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda dosyadaki hukuka aykırılıkların giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli ve 2021/642 Esas, 2021/914 Karar sayılı bozma kararı, bu karar üzerine verilen İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2022 tarihli ve 2021/315 Esas, 2022/265 Karar sayılı kararı ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 25.10.2023 tarihli ve 2022/1913 Esas, 2023/1816 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla.

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde belirtilen konut dokunulmazlığının ihlâli suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 16.04.2016 gününden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 303/1-a. maddesinde düzenlenen yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının aynı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesine,