Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2748 K.2024/3633

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yerel mahkemece yapılan değerlendirme sonucunda "her ne kadar suç için öngörülen cezanın miktarı gereği dosyada basit yargılama usulünün uygulanabileceği düşünülse de dosyanın görevsizlik kararı ile mahkememize gönderildiği, suçun sübutunun tespiti ve sanığa uygulanacak yasa maddelerinin belirlenmesi bakımından tanık dinlenilmesi ve el koyma işleminin tespiti açısından mahallinde keşif yapılması gerektiği kanaati" ile basit yargılama usulünün uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği ve mahkemenin gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanık hakkında görevsizlik kararı öncesi Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2014/382 Esas, 2015/643 Karar sayılı kararı ile hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasının 10 eşit taksit halinde tahsiline karar verildiği ve kararın sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle taksit sayısının kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden bozma üzerine verilen kararda sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 5 eşit taksitle tahsiline karar verilmesi,