Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3190 K.2024/4548

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I) Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma öncesi kurulan hükümde Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2012 tarihli ve 2011/564 Esas, 2012/208 Karar sayılı mahkûmiyet kararı nedeniyle birinci kez mükerrerlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; bahsi geçen ilâmda tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması nedeniyle sanık hakkında ikinci kez mükerrerlik koşullarının bulunmadığı ve anılan hükme yönelik aleyhe temyiz istemi de olmadığı gözetilmeden bozma sonrası kurulan hükümde sanığın aynı ilâm nedeniyle ikinci kez mükerrir olduğu belirtilerek yazılı şekilde karar verilmesi,