Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3245 K.2024/4164

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2020/546 Esas, 2020/3495 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2024 tarihli ve KD-2024/7466 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin son cümlesindeki "Sanığın lehine itirazda süre aranmaz" hükmü uyarınca yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanırken, Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/271 Esas ve 2003/186 Karar sayılı ilamıyla sahtecilik suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, tekerrüre esas alınamayacak nitelikteki Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/12 Esas ve 2008/218 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması nedeniyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

UYAP üzerinden yapılan araştırmada tekerrüre esas alınan Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2008 tarihli ve 2005/12 Esas, 2008/218 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 508 ve 350/1. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl 3 ay hapis ve 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın temyiz etmemesi nedeniyle anılan kararın 15.09.2008 tarihinde kesinleştirildiği,

ancak kesinleştirme tarihinden sonra söz konusu karara yönelik temyiz talebinde bulunulması üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 18.06.2013 tarihli ve 2013/4350 Esas, 2013/10253 Karar sayılı ilâmıyla sanığın temyiz talebinin kabul edilerek zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğünün anlaşılması karşısında; sanığın adlî sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetleri içinde en ağırı olan Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/271 Esas ve 2003/186 Karar sayılı ilâmıyla sahtecilik suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği anlaşıldığından,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2020/546 Esas, 2020/3495 Karar sayılı ilâmında hırsızlık suçu yönünden onama ilâmının KALDIRILMASINA,

Alanya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli ve 2019/480 Esas, 2019/317 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak "Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/271 Esas ve 2003/186 Karar sayılı ilâmı ile sahtecilik suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezası nedeniyle,