Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3304 K.2024/4561

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Mahkemenin kabulüne göre sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu anlaşıldığı halde uygulama maddesinin sehven 5237 sayılı Kanun'un 142/1-d maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın sonuç ceza olarak 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında bozma sonrası verilen 2 yıl 11 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,