Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3365 K.2024/17122

Cuci müdafiinin yüzüne karşı verilen 13.12.2023 tarihli hükümde kararı tefhimden itibaren 7 gün içinde temyiz edebileceğinin belirtilmesi yerine, tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde temyiz edilebileceği belirtilerek, temyiz süresiyle ilgili olarak sanık müdafiinin yanıltıldığı ve bu nedenle sanık müdafiinin temyiz talebinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Gerekçeli kararın hüküm bölümünde sanıklar hakkında "Sanığın kasten işlediği suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ve 15.04.2020 tarih ve 13100 sayılı Resmî gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile yapılan değişiklik de gözetilerek sanık hakkında TCK'nın 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına" şeklinde karar verildikten sonra,

aynı zamanda "TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanmasına yer olmadığına," şeklinde karar verilerek hükmün karıştırıldığı nazara alınarak uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/1. maddesinin (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına,

altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, kararın hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına,