Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3422 K.2025/3598

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1) Sanık hakkında bozma kararından önce Bismil 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/81 Esas ve 2013/124 Karar sayılı, 24.01.2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle açıklandığı 23.12.2015 tarihli hükümde, hükmolunan hapis cezasının aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği,

hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarih, 2020/22349 Esas ve 2021/1336 Karar sayılı ilâmıyla bozulması karşısında, her ne kadar daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezasının ertelenmesine yasal olanak bulunmamakla birlikte, bozma öncesinde hırsızlık suçundan verilen erteleme kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğunun gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında bozma kararından önce Bismil 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/81 Esas ve 2013/124 Karar sayılı, 24.01.2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle açıklandığı 23.12.2015 tarihli hükümde, hükmolunan hapis cezasının aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği,

hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarih, 2020/22349 Esas ve 2021/1336 Karar sayılı ilâmıyla bozulması karşısında, her ne kadar daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezasının ertelenmesine yasal olanak bulunmamakla birlikte, bozma öncesinde iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen erteleme kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğunun gözetilmemesi ve bozma sonrası yargılamada hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının,

bozma öncesi kazanılmış hakka konu olan erteli 1 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında TCK'nın 142/1-b, 143, 35/2 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasının sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine ve sanık hakkında TCK'nın 51/3. maddesi gereğince 2 yıl denetim süresi belirlenmesine,

karar verilmek suretiyle; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün ilgili fıkrasına ise "CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, sanık hakkında TCK'nın 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının, erteli 1 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infazına" cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,