Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/4106 K.2024/5881

I- Sanık ... yönünden yapılan incelemede

Sanık ... yönünden Yargıtay 2. Ceza Dairesinin,22.11.2022 tarihli ve 2022/11094 Esas, 2022/19453 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.03.2024 tarihli ve KD -2024/19761 sayılı maddi hatanın düzeltilmesi talebi üzerine 5560 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca yapılan inceleme neticesinde;

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Ceza Dairesinin 29.12.2020 tarihli 2020/2096 E, 2020/2165 K. sayılı kararına yönelik sanık ...'ın temyiz isteminin bulunmasına rağmen Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/11094 Esas, 2022/19453 Karar sayılı ilâmının karar başlığında temyiz istemi ile ilgisi bulunmayan sanık ...'nın adının sehven yazılmak suretiyle ilâmda maddi hata meydana geldiği belirlendiğinden,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.03.2024 tarihli ve KD -2024/19761 sayılı yazısındaki maddi hatanın düzeltilmesi isteminin yerinde olduğunun anlaşılması karşısında 5560 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca.

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/11094 Esas, 2022/19453 Karar sayılı ilâmın başlığına temyiz eden sanık bölümüne ... yazılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II- Sanık ... yönünden yapılan incelemede

Yokluğunda karar verilen sanığa, 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21. ve Tüzüğün 28.maddesine göre 18.01.2021 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliği “muhatabın adresinde bulunmama nedeninin sorulup tutanağa yazılmaması” nedeniyle usûlsüz olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine dair Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Ceza Dairesinin 24.01.2023 tarihli, 2020/2096 Esas 2020/2165 Karar sayılı ek karar kaldırılarak ve temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.