Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5029 K.2024/7326

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.02.2024 tarihli ve KYB-2024/12319 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre,

1-Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2018 tarihli ve 2015/167 esas ve 2018/107 sayılı kararıyla sanığın müşteki ...’a yönelik eyleminden dolayı hırsızlık suçundan hüküm kurulmasına rağmen, anılan kararda hüküm kurulmadığından bahisle 27/06/2018 tarihli kararla yazılı şekilde mükerrer hüküm kurulmasında,

Kabule göre de;

2-Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan ve lehe olan 5237 sayılı Kanunun 143. maddesi uyarınca "Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar artırılır." hükmü gözetilmeden, sanığın müşteki ...’a yönelik hırsızlık suçu için yazılı şekilde 1/2 oranında arttırım yapılmasında,

3-5237 sayılı Kanun’un 58/1-2. madde ve bentlerinde yer alan “(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Ulubey Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/1999 tarihli ve 1996/76 esas, 1999/49 sayılı kararının 21/05/1999 tarihinde kesinleştiği ve infazının yerine getirilme tarihinin 11/08/2003 olduğu,

yargılama konusu suçun ise 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b bendinde düzenlenen 3 yıllık süreden sonra 26/01/2011 tarihinde işlendiği, dolayısıyla anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden hüküm kurulmasında, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4 maddesinin (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamına göre, Gölköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.06.2015 tarihli ve 2011/83 Soruşturma, 2015/115 Esas, 2015/114 sayılı iddianame ile açılan kamu davası üzerine Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2018 tarihli kararı ile hükümlü hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verilmiş ise de, hükümlünün yargılamaya konu eylemi hakkında aynı iddianame ile yapılan yargılama neticesinde, Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2015/167 Esas,

2018/107 Karar sayılı kararı ile hükümlünün şikayetçi ...'a yönelik aynı hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında.

5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, aynı eylemden dolayı mükerrer olarak hüküm verildiğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

3. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/1-2. madde ve bentlerinde yer alan “(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlünün adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Ulubey Asliye Ceza Mahkemesinin 06.05.1999 tarihli ve 1996/76 Esas,

1999/49 Karar sayılı kararının 21.05.1999 tarihinde kesinleştiği ve infazının yerine getirilme tarihinin 11.08.2003 olduğu, yargılama konusu suçun ise 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b bendinde düzenlenen 3 yıllık süreden sonra 26.01.2011 tarihinde işlendiği, dolayısıyla anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, adlî sicil kaydında tekerrüre esas alınacak başkaca bir ilâmın da bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.06.2018 tarihli ve 2018/144 Esas, 2018/300 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3 maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeni hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesi uyarınca DAVANIN REDDİNE, hırsızlık suçu için verilen karar gereği 5237 sayılı Kanun'un 143/1. maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapılmaması ve hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmaması (hırsızlık suçu için) yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (2) numaralı kanun yararına bozma talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına,