Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5376 K.2025/4436

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Şikâyetçinin 23.01.2014 ve 25.03.2014 tarihli duruşmalarda alınan ifadesinde, tüm zararının sanık tarafından giderildiğini beyan etmesi karşısında, kovuşturma aşamasında gerçekleşen tam iade nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Yargıtay ( Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 10.05.2018 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 04.09.2014 tarihli kararda; sanık hakkında hükmolunan sonuç cezanın1 ay 20 gün hapis cezası olduğu ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu miktarın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden fazla cezaya hükmedilmesi,