Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5429 K.2025/1031

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu,

298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hâlinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi hâlinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı,

dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.05.2023 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 16.09.2023 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede. Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/7555 Esas, 2022/16162 Karar sayılı kanun yararına bozma ilamıyla; "sanığın soruşturma aşamasında suça konu motosikletin yerini göstererek hasarlı bir şekilde teslimini sağladığı, yargılama aşamasında da şikâyetçinin kalan zararını gidermesi nedeniyle soruşturma aşamasında yapılan kısmi iadeye rızasının olup-olmadığı sorularak hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-4. maddesinin uygulanma koşularının değerlendirilmesinin gözetilmemesi" gerekçesiyle bozulduğu,

bozma sonrası şikâyetçinin 25.04.2023 tarihli duruşmadaki beyanında kısmi iadeye rızasının olması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, 2. Sanık hakkında Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2020 tarihli ve 2019/511 Esas, 2020/914 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 168/2, 31/3, 62 ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddeleri uyarınca netice olarak 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kesinleşen bu karara ilişkin kanun yararına bozma yoluna gidilmesi üzerine.

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/7555 Esas, 2022/16162 Karar sayılı kanun yararına bozma ilâmıyla; kararın aleyhe sonuç doğurmamak üzere bozulmasına karar verilmiş olmasına göre; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 168/1 ve 62. maddeleri uyarınca temel ceza belirlenip, belirlenen ceza 10 ay hapis cezasından fazla ise cezanın 10 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından, "5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 3 ay hapis cezası" uygulaması çıkartılarak hüküm fıkrasına sanığın hırsızlık suçu için " 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,