Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5737 K.2025/3810

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2013 tarihli ve 2013/144 Esas 2013/591 Karar sayılı ilâmının suç tarihinden sonra 11.05.2016 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek başkaca bir ilâmın bulunmadığı anlaşıldığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin tatbik edilemeyeceğinin gözetilmemesi,