Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5792 K.2024/20980

Sanık hakkında bozma kararı sonrası yapılan yargılama ile Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.07.2015 tarihli ve 2015/520 Esas, 2015/934 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet hükmü kurulduğu, sanığın eski hale getirme ve temyiz talebinin mahkemece 04.01.2023 tarihli ek kararla reddedilmesi üzerine sanığın ek karara karşı başvurusu üzerine Turgutlu Asliye Ceza Mahkemesinin 2023/102 D.İş sayılı kararı ile hükmün ceza infaz kurumunda bulunan ve duruşmalardan vareste tutulmasına karar verilmeyen sanığın yokluğunda verilmesi nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle kararın kaldırılmasına karar verilmesi üzerine mahkemece yeni bir

esas üzerinden yargılama yapılarak kamu malına zarar verme suçundan mahkûmiyet hükmüne dair Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2023 tarihli ve 2023/346 Esas, 2023/1358 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla; sanığın eski hâle getirme ve temyiz talebine ilişkin karar verme yetkisinin Yargıtaya ait olması ve itiraz merciince hükmün hukukî denetimine yönelik inceleme yapılamayacağı hususları dikkate alınarak ilk derece mahkemesinin temyiz talebinin reddine dair ek kararının, ek karar üzerine itiraz merciince verilen;

kararın kaldırılmasına dair kararın ve bu karar üzerine ilk derece mahkemesince yeniden yargılama yapılarak kamu malına zarar verme suçundan verilen 30.11.2023 tarihli hükmün hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları tespitiyle sanığın 02.07.2015 tarihli hükme yönelik eski hale getirme ve temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığa ceza infaz kurumunda yapılan tebligatın okumak-almak suretiyle yapılması ve sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263.

Maddesinin hatırlatılmaması nedeniyle geçersiz olması dikkate alınarak 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının 14.11.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,