Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6029 K.2024/9442

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre şikâyetçi ...’un 30.01.2016 tarihinde öldüğü, hüküm verildikten sonra süresi içerisinde yasal mirasçılardan ...'un temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243. maddesi uyarınca hükmü temyiz hakkı bulunduğu belirlenen şikâyetçinin mirasçısı ...'un aynı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın gündüz vakti şikâyetçinin evine rızası hilâfına girerek eşyalarını dışarı çıkarması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 16.05.2016 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

.