Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6083 K.2024/9578

Başsavcılığının 03.04.2024 tarihli ve KYB-2024/34691 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, Bartın Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2013 tarihli kararı ile sanık hakkında müşteki ...'e yönelik eylemi nedeniyle silahla kasten yaralama suçundan mâhkumiyetine karar verildiği, yine anılan karar ile sanığın müşteki ...'e yönelik eylemi nedeniyle mala zarar verme suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, sanığın mahkûmiyetine konu mala zarar verme suçunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/1. maddesi gereğince uzlaşma kapsamında olduğu, Soruşturma aşamasında sanığa kasten yaralama eylemi nedeniyle uzlaştırma teklifinde bulunulduğu ancak sanık tarafından anılan suç yönünden uzlaşma teklifinin kabul edilmediği,

sanığın müşteki ...'e yönelik mala zarar verme eylemi nedeniyle soruşturma aşamasında uzlaşma teklifinde bulunulmadan Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının 01/03/2012 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davası sonunda her ne kadar sanığın müşteki ...'e yönelik işlemiş olduğu mala zarar verme suçundan Bartın Asliye Ceza Mahkemesinin kesin nitelikteki 11/06/2013 tarihli kararı ile mâhkumiyetine karar verilmiş ise de.

5271 sayılı Kanunu'nun 253/3 maddesinde yer alan "Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, (…) cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda ve ısrarlı takip suçunda (madde 123/A), uzlaştırma yoluna gidilemez.

(Ek cümle: 26/6/2009 - 5918/8 md.) Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz" şeklindeki düzenleme gereğince, farklı mağdura karşı işlenen mala zarar verme suçu yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için yargılama dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE-KARAR Olay günü yaşanan tartışma sırasında, katılan ... ile kavga eden hükümlü ...'ın elinde bulunan bira şişesini ...'in kafasına vurduğu, daha sonra hükümlü ...'ın taş ile katılan ...'in mülkiyetinde bulunan 74 ... plaka sayılı aracın arka bagaj kapı camı ile sağ ön kapı camını kırdığı olayda, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup,

aynı Kanun'un 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı; bu itibarla gerek 07.02.2012 olan suç tarihinde gerekse 11.06.2013 olan mahkûmiyet tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı;

bununla birlikte 24.10.2019 tarihinde 30928 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin üçüncü fıkrasına ''birlikte'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''aynı mağdura karşı'' ibaresinin eklenmesi ve bu şekilde uzlaşma kapsamına giren bir suçun bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte ve aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı,

hükümlünün katılan ...'e yönelik işlemiş olduğu mala zarar verme suçunun katılan ...'e yönelik işlemiş olduğu uzlaşmaya tabi olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçu ile birlikte işlenmiş olması nedeniyle, bu durumda da hükümlünün üzerine atılı mala zarar verme suçunun karar tarihi itibariyle uzlaşmaya tabi olmadığı, sonradan yapılan uyarlama talebine ilişkin ek karar veya itiraz üzerine verilmiş bir karar da bulunmadığı, Mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla.