Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6156 K.2025/6631

Dosya incelenerek gereği düşünüldü Sanığın 04.03.2024 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğunun anlaşıldığı, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İnceleme konusu karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa, 28.05.2010 tarihinde tebliğ edilen hükmün yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediği, ancak sanığın UYAP sorgulamasında 21.09.2010 tarihinde sanığın tahliye olduğu,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra sanığın 04.03.2024 tarihinde ek karar için eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın yerinde görülmeyen eski hâle getirme ile süresinde bulunmayan temyiz isteminin, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak,