Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6468 K.2025/6555

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 14.06.2023 tarihli ve 2021/9492 Esas, 2023/3579 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 06.06.2016 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 141/1, 143/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 3 yıl hapis cezasının, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/2-h, 143/1. maddeleri uyarınca verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının, 3 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,