Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6909 K.2024/21922

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Soruşturma evresinde bilgisine başvurulan ...’in 04.06.2015 tarihinde alınan kolluk ifadesinde, kendisinin ...Yardımlaşma Derneğinde çalıştığını, şikâyetçinin akrabası olduğunu, yaşlı ve emekli olan şikâyetçinin yanına yardım amaçlı olarak sanığı yerleştirdiğini, ancak sanığın şikâyetçinin evinden tespihlerini çaldığını öğrenince sanığı telefon ile aradığını, önceleri açtığında sanığın kendisine "Peşimi bırakın, tespihleri vermeyeceğim." dediğini, sonraki aramalarında ise telefonu açmadığını beyan ettiği;

bozma üzerine yapılan yargılamada mahkemece 25.01.2023 tarihli duruşmada alınan beyanında ise, "Ben bu çalıntı anına şahit olmadım. ... inkâr etti, çaldığını kabul etmedi, daha sonra da bu şahıs ile irtibat kurmadım." dedikten sonra bu beyanının kolluk ifadesi ile çeliştiğinin sorulması üzerine "Ben...'in tespihleri vermeyeceğini söylediğine dair bir ifade vermedim, ifade altındaki imza bana aittir ancak ben böyle bir ifade vermedim, okur yazarlığım yoktur." şeklinde ifadede bulunduğu anlaşılmakla, tanığın bu beyanı ve dosya kapsamına göre, şikâyetçinin soyut suç isnadının ötesinde olmayan beyanları dışında,

sanığın atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,