Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6982 K.2024/10733

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında 27.09.2013 tarihli iddianame ile 5237 sayılı TCK'nın 116/1, 119/1-c maddeleri gereğince iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan da dava açıldığı halde, bu suç yönünden bir karar verilmemiş ise de, zamanaşımı içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/4. maddelerine göre hesaplanan 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını en son kesen işlem olan 09.12.2015 tarihli mahkûmiyet kararından inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,