Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/7251 K.2024/10942

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; yalnızca sanığın ikrar içeren beyanına dayandırılarak mahkûmiyet verildiğine, tüm dosya kapsamında sanığın hırsızlık suçunu işlediğini gösteren yeterli hukuki delil bulunmadığına, sanığın pişmanlığını defalarca dile getirdiği ve yargılamayı kolaylaştıracak şekilde samimi ikrarda bulunduğu hâlde Yerel Mahkemece teşdiden ceza verilmesinin usule ve yasaya aykırı olduğuna, sanığa verilen cezanın suç nedeniyle doğan zarara kıyasla çok ağır kaldığına,

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf sebepleri değerlendirilmeksizin ve herhangi bir gerekçe sunulmaksızın karar verildiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;