Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/8 K.2024/2646

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 168/2. maddeleriyle hükmolunan 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 13 ay 15 gün eksik hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-5271 sayılı Kanun'un 324. maddesinin 2. ve 3. fıkralarında yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin eşit olarak tahsiline karar verilmesi,

2-Önceki hüküm sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafileri tarafından temyiz edilmiş olduğundan, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanık ve suça sürüklenen çocuğa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,