Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/8345 K.2024/17486

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 09.03.2017 tarihlive 2017/498 Esas,2017/593 Karar sayılı istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair kararının Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 31.10.2022 tarihli,

2021/16812 Esas,2022/14819 Karar sayılı kararıyla sanığa zorunlu müdafii atanmayarak savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle bozularak dosyanın gereği için Bursa 21. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği ve Mahkemesince duruşma açılarak karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede.

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen 18.03.2024 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 18.07.2023 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu;