Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/86 K.2025/9981

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Mersin 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2017 tarihli ve 2017/272 Esas, 2017/372 Karar sayılı kararı ile hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 12.07.2017 tarihli ve 2017/1369 Esas, 2017/1460 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 26.10.2022 tarihli ve 2021/18071 Esas, 2022/14627 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçu bakımından ise " Mersin’de yaz saati de gözetildiğinde, suçun işlendiği 10/07/2016 tarihinde, güneşin 05:27 de doğduğu,

suça konu olayda kamera kaydına göre saatin 04:55 olması karşısında suçun gündüz vakti işlendiği anlaşılmakla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayin edildiğinden ve adli emanet eşyası hakkında herhangi bir karar verilmediğinden" bahisle bozma kararı verildiği,

bozma ilâmından sonra Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2023 tarihli ve 2022/857 E., 2023/419 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyize tâbi olup Yargıtay tarafından incelenmesinin gerekeceği hâlde, hükmün istinaf kanun yoluna tâbi olduğundan bahisle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderildiği ve 23.10.2023 tarihli, 2023/3220 Esas,

2023/2751 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun reddine ve başvurunun görevli ve yetkili olan Yargıtay Ceza Dairesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede. 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin; zararı giderdiğine, kırılan camın bedelini de ödemek istediğine fakat müdafiinin bedeli yüksek bularak bilirkişi incelemesi talep ettiğine, talep edilen zararı karşılamak istediğine, lehine olan hükümlerin uygulanmadığına, pişman olduğuna ve çalınan valiz içindeki eşyaları aynen iade ettiğine, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise;

sanığın isnat edilen suçu işlediğine dair samimi olarak ikrarda bulunduğuna, yargılamanın her aşamasında yaptıklarından dolayı pişmanlığını dile getirdiğine, buna rağmen bu hususlar gözardı edilerek sanık aleyhine hüküm kurulduğuna ve sanık lehine olan hükümlerin uygulanmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede. Sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak.

Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, tekerrüre esas olan 22.04.2015 kesinleşme tarihli Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/73 Esas, 2015/125 Karar sayılı güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesi uyarınca verilmiş erteli 5 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezasının daha ağır olduğu gözetilmeyerek, 23.11.2015 kesinleşme tarihli Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/465 Esas ve 2015/563 Karar sayılı ilâmı ile aynı Kanun'un 179/1. maddesi kapsamında belirlenen 500,00 TL adlî para cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak 22.04.2015 kesinleşme tarihli Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/73 Esas,

2015/125 Karar sayılı güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesi uyarınca verilmiş erteli 5 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezasına ilişkin ilâmın tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle sanığın kazanılmış hakkı korunarak,

5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın 23.11.2015 kesinleşme tarihli Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/465 Esas ve 2015/563 Karar sayılı ilamı ile aynı Kanun'un 179/1. maddesi kapsamında belirlenen 500,00 TL adli para cezası esas alınarak belirlenmesine karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun bulunan Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının,