Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/9605 K.2025/8776

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Sanık ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Sanıklar hakkında şikâyetçi ...'a yönelik mala zarar verme suçundan verilen hükümlere yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesince sanıklar hakkında atılı suçlardan 15.03.2016 tarihinde mahkûmiyet kararı verilmiş olmasına rağmen, şikâyetçi ...'a yönelik eylemlerinden dolayı şikâyetten vazgeçme nedeniyle sanıklar hakkında 01.04.2016 tarihli ek karar ile davanın düşürülmesine karar verildiği, mahkemenin önceki tarihli gerekçeli kararı ile dosya üzerindeki tasarruf yetkisinin ortadan kalktığı ve aynı eylemle ilgili olarak yeniden karar tesis edilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle 01.04.2016 tarihli ek kararın yok hükmünde ve hukukî değerden yoksun olduğu, bu karar yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin konusuz kaldığı anlaşılmakla, temyiz talebinin REDDİNE,

III) Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde ise;

Sanığın olay günü inceleme dışı sanıklarla birlikte adliye önünde çıkan protesto olaylarında suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığına ait araca taş atmak suretiyle zarar verdikleri olayda, eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli dava zamanaşımının, sanık hakkında mahkûmiyet kararının verildiği 15.03.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçen sürede dolduğunun anlaşılmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,