Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/10206 K.2026/4627

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanıkların birlikte şikâyetçinin kiralık evini kiralamak amacıyla şikâyetçinin evine gittikleri ve kiralık ev sordukları, aralarında anlaştıkları ve iki aylık kira ve bir aylık kira bedeli olan depozitoyu ödemek için sanıkların şikâyetçiye tedavülde olmayan Zimbabve dolarını vererek para üstü istedikleri,

şikâyetçinin evinin içinde bulunan dolaptaki 3.500,00 TL'yi çıkartarak sanıklara 200,00 TL vereceği sırada sanık ... 'nün şikâyetçinin elinde bulunan 3.500,00 TL'yi hızlıca çekerek aldığı ve yanında bulunan diğer sanık ... ile evden çıkarak hızlıca uzaklaştıkları, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 30.04.2019 tarihli, 2019/1904 Esas ve 2019/4556 Karar sayılı bozma ilâmı üzerine uzlaştırma işlemleri için gereğinin yapıldığı;

ancak şikâyetçinin 24.08.2017 tarihinde vefat etmesi üzerine uzlaşılamayan somut olayda gerçekleştirilen eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b maddesinde belirlenen suçu oluşturduğu anlaşılmakla Tebliğname'de bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.