Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/13896 K.2025/23895

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1. Sanığın, şikâyetçi tarafından hemzemit geçitte bulunan kulubenin arka tarafındaki bisiklet bağlama yerine, tek kilit ile birbirine bağlanarak bırakılmış vaziyetteki iki adet bisikleti, sabit bir yere bağlı olmayan kilidi kırarak çalması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesinde tanımlanan "adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık" suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanun’un 142/2-h. maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2. Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h. maddesine göre belirlenen 5 yıl hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın hırsızlık suçundan 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, 3. Gerekçeli karar başlığında, suç adı olarak "hırsızlık" suçunun gösterilmemesi,